Grace

43/365

Am sure that meeting her on my way to work

blessed me with extra patience and grace.

Seventy to thirty

42/365

 Even a stone

shows us the way back to God, 

to the source

to yourself 

in the awe of no words

Between rocks

of 70-30 million years old 

Near Osfan village, outside Jeddah.

.

Half moon, knees weak

41/365

Half moon,

weak knees

unusually cool breeze 

an audacious wind

and a cloud settling within me

Offered unrequested help 

countless times, now

her reluctance coupled with annoyance 

when things swapped

scratched my inside...

As I kept walking the darkness

Abrar, Rahaf and Ghufran

circled the swings, 

sing in Arabic

"those who suffer don't understand life".

Just before you leave

...it will come to you

just before you leave

just before you pack your past away

and leave the future to those who own it...

40/365

Extract from Anthony's Anaxagorou poem "It will come to you"

And fly a kite on your wounds

...Love...

 will come to you, 

I am sure of that

and fly a kite on your wounds 

to which you will curl the final tear

around your finger.

38/365 

Open your arms 

and hold your love

as if it were the last branch

reaching out from the side

 of a giant mountain 

and you've been falling 

your whole life.

It will come to you

in the same way it left you,

unexpected

with your shivering heart 

throwing itself to the lightning 

blind 

thunderous 

and mad."

An extract from Anthony's Anaxagorou poem "It will come to you".

You can listen to Anthony reading this poem here:

A poem that takes my breath away

and gives me something lighter back

2015, Well Come

37/365
Greeting the light 

of the new year

as it sneaks

through the classroom's blinds.

Left facebook last night

to free time 

for creativity

to move on

to
what 

there is.

The 365 project will continue here, posting a picture a day.
In this quietness, 
I have no anticipation for likes or comments.
Free, let's see. 

Οχι ποιήματα, νερό

Επιστρέφω μέσα απ' τη πρωινή τη βροχή, δεύτερη Δευτέρα του Δετζέβρη. Εν αλήθεια ότι μου’πε κάποτε ένας φωτογράφος, «τα χρώματα είναι πιο ζωντανά κάτω απο συννεφια», έτσι, αναδύομαι.

Το Σάββατο, σ’ένα αξέχαστο εργαστήρι δημιουργικής γραφής, είχα τη μεγάλη τιμή να γνωρίσω και ν'ακούσω μια θρυλλικη γυναίκα ποιήτρια, τη Nese Yiansin. Ονειρο παιδικό. Μαθήτρια του δημοτικού, πρωτοάσκουσα απο τη τηλεώραση το «η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν΄ αγαπώ» συνταράκτηκα, δάκρυσα.

Η Νεσέ μου έδωσε δώρο το εξαιρετικό βιβλίο «Σύγχρονοι Τουρκοκύπριοι ποιητές: Aπόπειρα επικοινωνίας». Απ’ εκεί ενα ποιήμα  του  Γκούρ Γκεντς (Gur Genc) που με άγγιξε.

ΟΧΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΝΕΡΟ

Σκουπιδότοπος του έρωτα έγινε αυτό το νησί

απ’ τον καιρό της Αφροδίτης.

Τα πόδια μας περιπλέκονται σε σπασμένες ρίζες

κι απομεινάρια κατακτητικών πολιτισμών.

Όταν προσπαθούμε να κινηθούμε

ερείπια και σπασμένα κόκαλα τρίζουν κάτω απ’ τα πόδια μας.

Το χώμα εδώ είναι βαρυφορτωμένο με θάνατο

κι η λύτρωση δεν είναι
η ποίηση, είναι το νερό.

Η κάψα λιώνει ακόμη και τις πέτρες

που κυλούνε μες στη θάλασσα.

Η ερωτική εισβολή ξένων γλωσσών

έκαψε τα χείλη μας σαν λιωμένος χαλκός.

Τόση ποίηση για ένα τόπο τόσο μικρό,

παρακαλώ μη γράφετε άλλο,

             φυτέψτε ένα δέντρο, 
             φυτέψτε νερό.



Προς το τέλος του εργαστηρίου ήρθε η σείρα μας να γραψουμε. Εχοντας σαν ελατήριο ένα ποιήμα γέματο πάθος για εκδίκηση, χρησιμοποιήσαμε τις λέξεις του ποιήματος για να γεννησουμε κάτι πιο ανθρώπινο και επικοδομιτικό. 
Αυτό είναι το πρόχειρο γέννημα, έρχοναι καινούρια.
Η αρχή έγινε.
Λουίζα σ'ευχαριστώ που μου έδωσες τη ευκαιρία να ζήσω αυτο το μοναδικό Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής, στα πλαίσια του Reading The Lines, ένα πρότζεκτς υπο τη στήριξη του Youth Power.